Şehir hatları

Sonbahar biterken,yeniden başlamak için çok mu geçtir dersiniz?
Bütün tabiat yavaş yavaş elbisesini değiştirip,daha koyu tonları tercih ederken;
renklenmek,neşelenmek için bir sebeb bulabilirmi insan?
Bulur elbette,kocaman bir tebessümle 'günaydın' diyerek selamlarken yeni doğan günü,bir sebeb bulmak mümkündür yeniden başlamak için...
Sabahları huzursuz uyanıyorum,bedenim bir külçe gibi hareketsiz kalıyor yatağımda.
Birazdan yetişilecek birşeyler yokki!
Birkaç saat daha uyusam kaçıracağım birşeyler yok.
Bir bardak kahve,yüzüme çarpan soğuk su ve kapı önünde gazeteler uyanınca beni günaydınlarla selamlayan dostlarım oluveriyor.
Yazık hiçbirisinin yüzü gülmüyor.
Bazen düşünüyorum,evli olsam hatta çocuk sahibi olsam yani baba olsam.
Hadi canım diyorum hemen başımdan atıyorum bu fikri.
Bağlantılı bir hayat yaşamak zor geliyor bana.
Evleneceğimde ne olacak!başka başka telaşlar yakalayacak yakamı...
En azından kırk yaşıma dek böyle devam etmeli hayata.
Erteleye erteleye biriktirdiğim işlerim var,yapacak çok şeyim var hiçbirşey yapmadan beklerken bile.Acaba hepsini aynı anda yapabilirmi bir insan?
Yani hem baba,hem eş hemde ideallerinin peşinde bir adam...
Bana bohem demişti bir keresinde giderken sevgilim,yani temelli giderken...
Ben bohemmiyim?Bilmiyorum...
Mutfaktan mis gibi kahve kokusu yükseliyor.
Hem daha yapacak çok işim var,gazeteleri okumalı,öğleden sonra yürüyüşe çıkmalıyım.
Sokaklar insanlarla dolacak birazdan acele etmeliyim..